tourajnakhoda
male - 43 years, Tehran, Iran, Islamic Republic of
Blog 653
تو ر ج هستم که خو د را ناخدا خو اند م و دل به در یا زندگی سپر د م تا در میان این امو اج ز ند گی مر و ارید عشق و ایمان و امید صید کنم و این هم خاطر ه نگار این سفر به قد مت عمرم هست و بر ای تو می نگار م که شاید تو نیز مسافر کشتی من شو ی...
-
سلام آذر پرخاطره
و باز آمدي آري اي مهمان هر ساله من آمدي تا مرا به مهماني خاطره ها ببري آذر برايم ماه آتش بود آتشي كه زبان مادريم آن را آذر مي گفت و چه زيبا صنمي اين آتش و آذر در سر دترين ماه پاييزي است و آذر دياري است كه آن را خانه پدري گويم آري ديار آذر آبادگان يا آذربايجان آنجائي كه مردان بزرگي كه آتش عشق به ميهن و مردمان آن در قلبشان شعله مي زند در پهنه تاريخ خروشيدند و مبارزه كردند و شعله عشق به يزدان و انسانيت و وطن پرستي را شعله ور كردند
نخست از پيامبر عشق سخن مي گويم از زرتشت پاك طينت كه آتش را مظهري از يزدان بي عيب و بخشنده و ستار دانست و از نكوئي ايزد و اهورا سخن گفت و نيكي ها را چون شعله اي جاودان در پهنه تاريخ بر افروخت از پندار نيك و كردار نيك و گفتار نيك آتشي براي روشني انديشه ها و سوزاندن اهريمن ها ظلم و ناداني و بي خردي استفاده كرد
سپس از بزرگي چون بابك خرم دين سخن گويم كه آذري دلاوري است كه چه دلاورانه با ظلم و تهجر خليفه هاي تا دندان مسلح و اشغال گر و غارت پيشه جنگيد و در پيشگاه آن ظالمان دستهاي خون آلود را به صورت مي كشد و مي گويد مي خواهم نشان دهم كه ايراني شجاع حتي در هنگام مرگ هم صورت زار و نحيف و زرد ندارد زيرا با هر ضد ايران و ايراني مي جنگد تا ورقهاي تاريخش زرين و نه رخش زرگردد
آري از ستارخان و باقر خان سخن مي گويم دلاوران ديار پدري كه آذر گشودند ز قلب آذر كشيده ناشي از ظلم حاكمان نادان قجري كه ملك و ديار را به اجنبي فروخته و نداي آزاده خواهي و مشروطه طلبي را خواستند كه در نطفه خفه كنند و چه سعي بي دليلي و چه تخمين اشتباهي نسبت به مردماني داشتند كه فرزنداني چون باقر خان و ستار خان بي كران در پهنه تاريخ داشته اند
آري آذر دوباره آمدي تا ياد آوري آتش وگرما خانه را كني و شايد هم خانه اي در آتش را ...و اين نيز خاطره اي از آذر براي مردي است بسيار دور از آنچه امروز است
نبايد به گذشته بنگرم اما خاطره ها هيچكدام فراموش شدني نيستند حتي اگر بخواهيم كه حافظه را به خلوتكده گذر زمان بفرستيم آري آتش در خانه آذرماهي را به يادم آورد آذري كه من بودم و خانه بود و آتشي سوزان بسوزاند آنچه را كه لايق سوختن نبود و همه سوختيم و در مهماني آتش و خانه هيچكس در امان نماند سالها گذشته است اما همچنان از آتش در خانه در آذر ياد مي كنم اما همه مهماني هاي آذر من چنين تلخ نبوده است
به ياد آذرهاي شيرين نوجواني و جواني مي افتم آن هنگام كه آذرمفهوم چشيدن آخرين خرمالوهاي پاييزي تنها در خت باغچه مادر بزرگ را بداشت آذري كه خبر از سوختن چوب هاي جعبه ميوه هاي سبزي فروش سر كوچه مادر بزرگ را مي داد همان جعبه هائي كه براي ما طعم ساختن عروسك چوبي جشن مادر بزرگ را داشت كه خوبهايش رختهاي كهنه حاج خانم را بر تن مي كرد و نقش مترسكي را برايمان بازي مي كرد و بد هايش تبديل به شعله سوزاني مي شد كه زير ديگ آش حاج خانم را شعله ور مي كرد تا آش بجوشد در سه اقامه اذان و در هر اقامه حكايت شيرين مادر بزرگ را نمايش دهد آري حكايت آش نذري حاج خانم در آذر سرد چنين در تهران مرا به دنياي خاطرات مي برد يك بار از آن سخن گفته ام اما حديث
هرگز نميرد آن كه دلش زنده شد به عشق/ ثبت است بر جريده عالم دوام ما
مرا به ياد عشق و مادر بزرگم خانم مي افكند به ياد او بار ديگر از آش مادر بزرگ در چنين آذري گفته ام همان آشي كه از شعله هاي آذري مي جوشيد كه حكايت عشق و مهر به خانواده و وفاي به سنت و و احترام به دين را در دلها زنده مي كرد و باز آذر آمد
آري آذر مهر بانم خوش آمدي نمي دانم كه آذري ديگر خواهم بود پس چه خوب است كه اكنون ترا غرق آغوش گيرم در سرمايت به ياد آورم همه آنچه آذر به من داده است و با شاديهايش آذر شادماني و با غمهايش آذر فراموشي به پا كنم
سلام آذرم
سلام آذرم/آتش عشق براي تو
-
خداحافظ اپرا
اين مهم نيست كه چه كسي باشي و يا اين كه از كجا آمده باشي
مهم اين است كه توانائي براي پيروزي در زندگي هميشه از درون تو آغاز مي شود
اپرا وينفري
خبر مهم بيشتر خبر گزاريها و شبكه هاي تلويزيوني جهان در طي دو روز گذشته اين بود كه شوي تلويزيوني بسيار پر بيننده ” اپرا وينفري شو ” قرار است پس از 26 سال حضور در صدر تمامي برنامه هاي تلويزيوني كه به آنها در اصطلاح تلويزيوني ” نمايش گفتماني “(talk show)مي گويند از سپتامبر سال 2011 ديگر پخش نشود و اين واقعه مي تواند پاياني بسيار غم انگيز براي بسياري از ما باشد كه اپرا وينفري برايمان چون نشانه اي از شجاعت و اراده و عشق و ايمان و اميد و صبر بوده و هست و خواهد بود تا اين لحظه هيچ كس نمي داند كه علت اين امر دقيقا چه بوده و اپرا وينفري قرار است بعد از سپتامبر 2011 چه كاري كند اما براي ميليونها طرفدار او در سراسر جهان بانوئي كه توانست بعد از تجاوز يكي از بستگان در سن 9 سالگي و از دست دادن فرزندي كه در سن 14 سالگي بعلت تجاوزي ديگر نصيب او شد مبارزه مي كند و زندگي را دوست داشته و تبديل به يكي از ثروتمند ترين و محبوب ترين چهره تلويزيوني جهان شده و سر منشا بسياري از كارهاي بزرگ انسان دوستانه مي شود غيبتش مي تواند تكرار گفتن قصه ” خواستن همان توانستن است ” را دچار وقفه نمايد شايد براي بسياري از كساني كه كمتر با زندگي او آشنائي دارند نگاهي به زندگينامه اش بتواند اين حس را بوجود آورد كه رفتن و غيبت او در اين برهه زماني در لحظه هائي كه جهان بيش از پيش نيازمند عشق و اراده و رفع تبعيض جنسي و هر گونه تبعيض ديگر و صلح است چقدر سخت و دشوار باشد اما او خود به ما ياد داده است كه پيروزي و توانائي پيروزي را بايد از درون خود آغاز كنيم
زندگينامه اپرا وينفري
اپرا گیل وینفری در 29 زانویه 1954 در ایالت میسی سیپی امریکا بهدنیا امد مادرش ورنیتا لی ,18 ساله خدمتکار بود پدرش ورنن وینفری 20 ساله در ارتش خدمتمیکرد موانع متعدد پیش روی اپرای کوچکبود هم سیاه پوست بود هم دختر و هم فقیر تا 6 سالگی نزد مادربزرگش در روستایی در میسی سیپی زندگی میکرد با تعلیمات مادر بزرگ توانست در کودکی خواندن و نوشتن را بیاموزد او در 3سالگی انجیل و سرود های مذهبی در کلیسا را حفظ می خواند اوپرا بار ها از مادربزگش میشنید که این دختر استثناست )معنی حرفش را نمیفهمید ولی تحسین مادربزگ به او نیرو میداد.
6تا12 سالگی را با مادرش در میلواکی گذراند9 ساله بود که مردی از اقوام به او تجاوز کرد و مدتی بعد هم مورد ازار جنسی دوست مادر و اقوام دیگر قرار گرفت هر چند از درون رنج میبرد اما هرگر این مسائل را باکسی در میان نگذاشت چندی بعد مادرش تصمیم گرفت او را به کانون اصلاح و تربیت بفرستد که شانس با اوپرا یار بود و ظرفیت مدرسه تکمیل بود (از بزرگترین خوش اقبالی های اپرا) دیگر چاره ایی نداشت جز اینکه با پدرش زندگی کند به همین دلیل به نشویل رفت
در پی ازار های جنسی اوپرا در 14 سالگی پسری به پسری مرده به دنیا اورد مرگفرزند برایش ضربه سختی بود ولی با خود عهد کردکه زندگی اش را تغییر دهد .پدر هم تصمیم گرفت با انضباط و سخت گیری به او کمک کند تابتواند زندگی اش را دگرگون کند او تحصیلاتش را ادامه داد وپدرش او را تشویق میکرد که همیشه بهترین باشد اوپرا مجبور بود هفته ایی یک کتاب بخواند و مطلبی درباره ان بنویسد در 17 سالگی گزارشگر رادیو نشویل شد برای اینکه بتواند به کار در رادیو وتلوزیون ادامه دهد برای تحصیل به دانشگاه ایالتی تنسی رفت و در رشته هنرهاینمایشی و ارتباط کلامی مشغول به تحصیل شد.
درهمان سال اول تحصیل در دانشگاهدو جایزه برای دو نمایشبه او تعلق گرفت در 1976 به بالتیمور رفت و گوینده اخبار تلوزیون شد در1978 علاوه بر گزارشگری و گویندگی به اجرای یک برنامه تلوزیون هم پرداخت که بسیارهم موفقیت امیز بود سپس در 1984 برای اجرای برنامه صبحگاهی ای ام شیکاگودعوت به کار شد این برنامه با برنامه پر طرفدار دانا هیو رقابت میکرد و در ظرف کمتر از یک سال به پرطرفدار ترینبرنامه ها شد و با گسترش ان در سپتامبر 1985 به (شوی اپرا وینفری تغییر نام داد)
اوپرا میگوید: در ابتدا هدفم از اجرای این برنامه این بود که به وسیله رسانه تلوزیون بتوان مردم را تشویق کنم .به انها روحیه بده و سطح اگاهی انها را بالا ببرم اما اکنون ماموریتم این است که زندگی دیگران را دگرگون کنم و به انها کمک کنم تا خودشان را جور دیگر ببینند و برای انها شادی و رضایت خاطر به ارمغان بیاورم )
اوپرا با بازی در فیلم به رنگ ارغوان که بر اساس رمان الیس واکر و به کارگردانی اسپیلبرگ دعوت و برای بازی در نقش مکمل فیلم نامزد جایزه اسکار شدوهمچنین از اوبرای بازی در فیلم پسر بومی قدردانی به عمل امد
شواوپرا وینفری در کمتر از یک سال به برنامه سراسری و زنده و درجه یکی تبدیل شد در ژانویه 1987 سه جایزهامی به برنامه تعلق گرفت جایزه بهترین اجرا ,کارگردانی,و برنامه گفتگو .سال بعد مجددا این موفقیت تکرار و جایزه گوینده سال به اوپرا اهدا شد او در میان تمام زنانی که تا ان تاریخ ان جایزه را دریافت کرده بودند از همه جوان تر بود تاکنون 34 جایزه امی به اوپرا اهدا شده علاقه او به بازیگری او را تشویق کرد که در سال 1986 موسسهفرهنگی هنری هارپو را تاسیس کند ,هارپو یکی از بزرگترین تولید کنندگان برنامه های تلوزیونی است . در سال1988 جایزه موفقیت در زندگی به او اهدا شد .
خاطرات ازار های جنسی دوران کودکی اپرا را براتگیخت که از 1991 قبل از اینکه کمیسیون قضایی سنایی امریکا قانونحمایت کودکانرا تصویب کند برای ایجاد پایگاه اطلاعاتی از محکومان ازارهای جنسی کودکان شروع به فعالیت کند.
مجله تایم اپرا وینفری را یکی از 100 شخصیت بانفوذ قرن بیستم معرفی کرده بود. او همچنین باپخش برنامه زنده (باشگاه کتاب خوانان ) به صنعت چاپ ونشر هم خدمت کرده معرفی هر کتاب در این برنامه با تضمین فروش بالا روبه رو بوده در سال 1999 بنیاد ملی کتاب برای قدردانی از او مدال طلا به او اهدا کرد (امااو تصمیم گرفت که باشگاه راتعطیلکند با این فرض که یافتن کتاب جذاب کار مشکلی است )چند سال بعد از تعطیلی باشگاه بیش از 100 نویسنده از جمله جومپا لاهیری و جین اسمایلی در نامه ایی سر گشاده از اوپرا خواستند تا بار دیگر کتاب های معاصر را در برنامه تلوزیونی خود معرفی کند تا از افت فروش کتاب ها جلوگیری شود اوپرا در مصاحبه ای اعلامکرد که تصمیم گرفته در دوره جدید برنامه به معرفی کتاب های غیر داستانی بپردازد و در نهایت با معرفی رمان کلاسیک اناکارنینا (تولستوی) در برنامه اش به عنوان بهترین عاشقانههای تاریخ این رمان را به صدر پرفروشترین رمان سال برساند.
اپرا همچنین در شبکه ایی مختص زنان (oxygen media)فعالیت هنری دارد وی در سال 2000 (در شبکه operaangel)جایزه 100 هزار دلاری برای افرادی که زندگیشانرا صرف بهبود زندگی دیگران میکنند اختصاص داد
مشارکت در ساخت مدرسه
اوپرا با اهدا 10 میلیون دلاربه ساخت مدرسه ایی کمک کرد این مدرسه در مرتون انگلیس میباشد و مدرسه مختص به افرادی است که استطاعتمالی ندارند
موسسه خیریه اپرا
با هدف توانمند ساری اموزش و تامین سلامت و رفاه زنان و کودکانفقیر در سراسر دنیا تاسیس شده
1.میلیون هادلارصرف بهبود اموزش دانش اموزان2/اعطای بورس تحصیلی3/تلاش های بشر دوستانه 4/در دسامبر2002 به افریقا رفته و به بچه ها ی افریقایی غذا لباس کفش لوازم تحریر اسباب بازیو کتاب اههدا کرده5/اهدا مدرسه نظامی برای دختران5/تاسیسمدرسه برای دختران در افریقای جنوبی و…
**********************************
و اين قصه همچنان ادامه دارد نمي دانم اپرا وينفري در ادامه راه زندگي چه تصميمهائي مي گيرد سابقه نشان داده است كه او نمي تواند بدور از عشق و مهر به انسانها و صلح و نجات جامعه بشريت زندگي كند اما دوست دارم از تريبون كوچك نوشته هاي ناخدا از او سپاس گويم بخاطر تمامي تلاشهائي كه براي انسانيت و استقرار مهر و عشق در جهان نمود از او تشكر خواهم كرد بخاطر اراده اي كه در عرصه زندگي نشان داد و ثابت كرد حتي كودكي كه مورد آزارهاي جسمي فراواني قرار مي گيرد و مادر 14 ساله فرزند مرده اي مي تواند يكي از مشهور ترين و ثروتمند ترين و عاشق ترين و داراي خصيصه هاي انساني برتر نظير شجاعت و مهر به هم نوع و… باشد و اين درس بزرگي است كه همه ما از او گرفته و مي گيريم او براي هميشه در قلب ما خواهد بود زيرا مي دانيم ” اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است “
/www.lonelyseaman.wordpress.com -
قصابخانه بهانه
در زمان سلطان محمود میکشتند که شیعه است،
زمان شاه سلیمان میکشتند که سنی است،
زمان ناصرالدین شاه میکشتند که بابی است،
زمان محمد علی شاه میکشتند که مشروطه طلب است،
زمان رضا خان میکشتند که مخالف سلطنت مشروطه است،
زمان پسرش میکشتند که خرابکار است ،
امروز توی دهناش میزنند که منافق است و فردا وارونه بر خرش مینشانند و شمعآجیناش میکنند که لا مذهب است. اگر اسم و اتهامش را در نظر نگیریم چیزی عوض نمی شود : تو آلمان هیتلری می کشتند که یهودی است،
حالا تو اسرائیل میکشند که طرفدار فلسطینیها است،
عربها میکشند که جاسوس صهیونیستها است
، صهیونیستها میکشند که فاشیست است،
فاشیستها میکشند که کمونیست است،
کمونیستها میکشند که آنارشیست است،
روس ها میکشند که پدر سوخته از چین حمایت میکند،
چینیها میکشند که حرامزاده سنگ روسیه را به سینه میزند،
و میکشند و میکشند و میکشند...
و چه قصاب خانهیی است این دنیای بشریت." -
احمد شاملو
نگاهي به بازي فوتبالي مي كنم كه بين دو تيم عربي در قاره آفريقا است براستي چه كسي مي تواند باور كند كه اين يك بازي است ؟ يا اين كه اصولا ورزش بهر سلامتي و شادماني است ؟ اين نبردي است سخت سهمگين بين دو كشور كه از سالها پيش بهر حادثه اي كه بين بازيكني از يك تيم و پزشك تيمي ديگر افتاده است اين گونه جنگي مي كنند كه نام فوتبال را بر آن نهاده اند براستي قصه فوتبال اين دو كشور عربي آفريقائي حكايت بسياري از ما نيست ؟ آيا آنقدر كه براي آشتي دادنها به دنبال بهانه مي گرديم جنگ و كشتن را بهانه اي سخت يافتيم ؟ هر دم كسي بد است حكايت خودي و ناخودي است داستان دايره ما و آنها تا به ابد ادامه دارد و هيچ كس نمي داند كه اين تداوم تا به كي وجود خواهد داشت ؟آسمان شهرم را كه مي نگرم مي بينم چه آسان آبي و خاكستري مي شود و در ميان آفتاب و باران نشاني از مهر و قهر ندارد به درختان پاييزي كه الوان هستند چشم دوخته ام آنها نيز بي بهانگي را بهانه داده اند بوم رنگ خدا را نشانمان مي دهند بي آن كه طلبي داشته و يا آن كه بخواهند چيزي را در گروي چيز ديگر قرار دهند به برگهائي كه چون فرش زمين شهرم را پوشانده چشم دوخته و گوش به صداي " خش خش "آنها مي دهم صدائي از آنها هم در نمي آيد و تنها لذت زيباي قدم زدن در يك صبح پاييزي را به آدمي دهند و هيچ طلب نكند و اين من هستم كه بايد عشق و سر زندگي و بودن در لحظه اكنون را تمرين نمايم لحظه اكنون تنها لحظه است كه وجود دارد و اين لحظه همان لحظه سپاس از يزدان است و اين سپاس است كه از اندرون من شعف را به يادم آورد آري شور و شعفي كه ناشي از هيچ و هيچ بهانه است اين بي بهانگي چه بلايائي را از ميان بردارد كه مي دانم به بهانه " بهانه ها " چه بر سر خود آورده ايم حال در ميان يك ميدان فوتبال باشد و يا اين كه در پهنه تاريخ آن را ترنم كرده باشيم فرقي ندارد بهانه ها تنها نغمه شوم جدائي دهند -
اي صداي صداهاي زنداني
عجب مردم مرثيه سازي هستيم دوست داريم كه در رثا بخوانيم نه در شادماني ها چرا ترانه هاي عزا برايمان دل انگيز تر از عروسي است ؟سالها است كه لقب " غم پرست " را گرفته ايم و باز هم آماده ايم دست به قلم و آماده در حنجره و سينه كه از غم بناميم و چه روزگار هم ياور ما است كه از زمين و آسمانش مي بارد هواي تهران باراني است و در ميان قطرات باران نمي خواهم از مرگ و جدائي بنويسم و بگويم روزگاري در هنگام مرگ زنده باد خسرو شكيبائي نوشتم " مرثيه نمي نويسم " زيرا كه معتقدم آناني كه عاشق آمدند عاشق زندگي كردند و عاشق رفتند حديث حافظ را ترنم كردند كه
هرگز نميرد آن كه دلش زنده شد به عشق/ ثبت است بر جريده عالم دوام ما
و براستي چنين است ...
بار ديگر باد به بيرق سياه هنرمندان نواخت و نازنيني ديگر از ميان ما رفت نامش نيكو بود كه براستي نيكو بود نيكو بانوئي كه به نيكوئي زندگي كرد بازي كرد و نيكوئي را ياد ما داد و شهرتش را خردمند گفته اند كه براستي خردمندي را در تمامي آثارش نشان مي داد او نيكو خردمند بود كه پرده آخر زندگيش را در خانه خلوت خود اجرا كرد نمي دانيم آخرين صبحانه اوبرايش حتي دو نفر بود؟ اما هرچه بود رفت تا كافه ستاره سينما يك خاك آشنا ديگر را از دست دهد و او را در زمره مسافران سرزمين ابدي ببيند آري پرده آخر – خانه خلوت – صبحانه اي براي دو نفر – كافه ستاره – خاك آشنا – مسافران گوشه اي از كارنامه نيكو خردمند است كه به مدت نيم قرن بر اريكه هنر مندان ايراني در خشيد و در خشان بود و خواهد ماند وحكايت حافظ را برايمان زنده نگاه داشت اما مرثيه يكي از روزهاي آخر ماه ميانه پاييز 88 تنها به نشنيدن صداي شيواي نيكو خردمند گوينده و دوبلور و هنرپيشه بزرگ سينماي ايران نيست درست در چنين روزي اعلام شد كه قرار است راديو ايران ديگر از صداي استاد محمد نوري و ايرج و احسان خواجه اميري و عليرضا افتخاري و محمد اصفهاني و كورس سرهنگ زاده و فتحعلي اويسي و.. بهره نگيرد ! خبر بسيار تكان دهنده است شايد قبول كرديم صداي نيكو خردمند عزيزمان را نشنويم زيرا مرگ را حق دانسته ايم اما نشنيدن صداي بزرگاني چنين را با كدامين ناحقي مي توان قياس كرد ؟ و اين اخبار را در حالي مي شنويم كه استاد محمد رضا شجريان پيگير است كه او نيز ديگر صداي خود را درسيما و صدا اجازه پخش ندهد و در اين ميان از دست اندركاران صدا مي پرسيم
آيا باز هم صدا است كه تنها مي ماند ؟
صداهاي بسياري رفتند صداهائي كه در برنامه صداهاي ماندگار شنيديم صداهاي بسياري نيز قبل از آن رفته بودند و آن هم پذيرفتيم اما نشنيدن صداي محمد نوري و محمد اصفهاني و ايرج و احسان خواجه نوري و عليرضا افتخاري و استاد شجريان از آشناي قديمي خانه و مغازه و مدرسه كه جعبه جادوئي و يا راديو نام داشت را چگونه بايد بپذيريم ؟چگونه بايد زنداني شدن صداي اين بزرگان را در پشت ديوارهاي تهجر تصميم گيرندگان اين اقدام تحمل كرد ؟ حال نه در عزا و نه در شادماني نمي خوانيم سكوت حاكم جشن و عروسي ما خواهد بود صدا ها يا خود مي روند و يا مي گوئيم كه در هجر بمانند تا حسرت ميزباني سخت پردوام بر گوشها و دلهاي ما باشد و شايد اين را نوعي عدالت بتوان ناميد!!نمي دانم به كدامين گناه صداهاي زندگان را زنداني كرده اند ؟اما قصه اسارت آنها غصه اي است كه دلها و گوشمان نمي تواند تحمل نمايد و فرمان دهد تا چشمهامي گريد و باراني شود و گوئي باز حكايت مرثيه حاكميتي بس طولاني دارد آسمان تهران باراني است و سرشك غم و حسرت براي صداي زنده ياداني چون نيكو خردمند و صدا ماندگاراني چون استاد نوري و استاد شجريان و ... بر دل ما است و تنها صدائي كه از نجواهاي بانوي جاودان عاشق ادبيات فروغ فرخزاد مي ماند اين است
آه اي صداي زنداني
آيا شكوه ياس توهرگز
از هيچ سوي اين شب منفور
نقبي به سوي نور نخواهد زد ؟
آه اي صداي زنداني
اي آخرين صداي صداها
...........
/www.lonelyseaman.wordpress.com
-
شايد دختري در قاب پنجره انسانيت ش
شكر نعمت نعمتت افزون كند و گويا اين قصه براي من نيز رخ داد و حال پس از اولين روز جشن كتابخواني در خانه كتاب دار بايد به مدرسه دخترم دعوت مي شدم تا براي دوستان آيلي چند كلمه اي گويم و كتابم ” سولماز” را به آن هديه دهم نمي دانم چرا هنگامي كه به سمت مدرسه مي رفتم داستان “بهترين معلم زندگيم ” در ذهنم بازي مي كرد اما هنگامي كه به چهره هاي علاقمند دوستان دخترم پس از گرفتن كتابم رو به رو شدم به اين نتيجه رسيديم كه آبان سال 1388 شايد بتواند براي بسياري از اين دختراني كه چنين با علاقمند به من مي نگريستند و با شوق كتابم را نگاه مي كردند به طور حتم خواهد بود اما دوست دارم داستان” بهترين معلم زندگيم ” را براي خوانندگاني كه تا به حال آن را نشنيده اند دو باره بازگو كنم
” بهترين معلم زندگيم ”
در روز اول سال تحصیلی، خانم تامپسون معلّم کلاس پنجم دبستان وارد کلاس شد و پس از صحبتهای اولیه، مطابق معمول به دانشآموزان گفت که همه آنها را به یک اندازه دوست دارد و فرقی بین آنها قائل نیست. البته او دروغ میگفت و چنین چیزی امکان نداشت. مخصوصاً این که پسر کوچکی در ردیف جلوی کلاس روی صندلی لم داده بود به نام تدی استودارد که خانم تامپسون چندان دل خوشی از او نداشت. تدی سال قبل نیز دانشآموز همین کلاس بود. همیشه لباسهای کثیف به تن داشت، با بچههای دیگر نمیجوشید و به درسش هم نمیرسید. او واقعاً دانشآموز نامرتبی بود و خانم تامپسون از دست او بسیار ناراضی بود و سرانجام هم به او نمره قبولی نداد و او را رفوزه کرد . امسال که دوباره تدی در کلاس پنجم حضور مییافت، خانم تامپسون تصمیم گرفت به پرونده تحصیلی سالهای قبل او نگاهی بیاندازد تا شاید به علّت درس نخواندن او پیببرد و بتواند کمکش کند . معلّم کلاس اول تدی در پروندهاش نوشته بود: «تدی دانشآموز باهوش، شاد و با استعدادی است. تکالیفش را خیلی خوب انجام میدهد و رفتار خوبی دارد. رضایت کامل». معلّم کلاس دوم او در پروندهاش نوشته بود: « تدی دانشآموز فوقالعادهای است. همکلاسیهایش دوستش دارند ولی او به خاطر بیماری درمانناپذیر مادرش که در خانه بستری است دچار مشکل روحی است .» معلّم کلاس سوم او در پروندهاش نوشته بود: «مرگ مادر برای تدی بسیار گران تمام شده است. او تمام تلاشش را برای درسخواندن میکند ولی پدرش به درس و مشق او علاقهای ندارد. اگر شرایط محیطی او در خانه تغییر نکند او به زودی با مشکل روبرو خواهد شد .» معلّم کلاس چهارم تدی در پروندهاش نوشته بود: «تدی درس خواندن را رها کرده و علاقهای به مدرسه نشان نمیدهد. دوستان زیادی ندارد و گاهی در کلاس خوابش میبرد.» خانم تامپسون با مطالعه پروندههای تدی به مشکل او پی برد و از این که دیر به فکر افتاده بود خود را نکوهش کرد. تصادفاً فردای آن روز، روز معلّم بود و همه دانشآموزان هدایایی برای او آوردند. هدایای بچهها همه در کاغذ کادوهای زیبا و نوارهای رنگارنگ پیچیده شده بود، بجز هدیه تدی که داخل یک کاغذ معمولی و به شکل نامناسبی بستهبندی شده بود. خانم تامپسون هدیهها را سرکلاس باز کرد. وقتی بسته تدی را باز کرد یک دستبند کهنه که چند نگینش افتاده بود و یک شیشه عطر که سه چهارمش مصرف شده بود در داخل آن بود. این امر باعث خنده بچههای کلاس شد امّا خانم تامپسون فوراً خنده بچهها را قطع کرد و شروع به تعریف از زیبایی دستبند کرد. سپس آن را همانجا به دست کرد و مقداری از آن عطر را نیز به خود زد. تدی آن روز بعد از تمام شدن ساعت مدرسه مدتی بیرون مدرسه صبر کرد تا خانم تامپسون از مدرسه خارج شد . سپس نزد او رفت و به او گفت: «خانم تامپسون، شما امروز بوی مادرم را میدادید.» خانم تامپسون، بعد از رفتن تدی، داخل ماشینش رفت و برای دقایقی طولانی گریه کرد. از آن روز به بعد، او آدم دیگری شد و در کنار تدریس خواندن، نوشتن، ریاضیات و علوم، به آموزش زندگی و عشق به همنوع به بچهها پرداخت و البته توجه ویژهای نیز به تدی میکرد. پس از مدتی، ذهن تدی دوباره زنده شد. هرچه خانم تامپسون او را بیشتر تشویق میکرد او هم سریعتر پاسخ میداد. به سرعت او یکی از با هوشترین بچههای کلاس شد و خانم تامپسون با وجودی که به دروغ گفته بود که همه را به یک اندازه دوست دارد، امّا حالا تدی دانشآموز محبوبش شده بود. یکسال بعد، خانم تامپسون یادداشتی از تدی دریافت کرد که در آن نوشته بود شما بهترین معلّمی هستید که من در عمرم داشتهام. شش سال بعد، یادداشت دیگری از تدی به خانم تامپسون رسید. او نوشته بود که دبیرستان را تمام کرده و شاگرد سوم شده است و باز هم افزوده بود که شما همچنان بهترین معلمی هستید که در تمام عمرم داشتهام. چهار سال بعد، خانم تامپسون نامه دیگری دریافت کرد که در آن تدی نوشته بود با وجودی که روزگار سختی داشته امّا دانشکده را رها نکرده و به زودی از دانشگاه با رتبه عالی فارغالتحصیل میشود. بازهم تأکید کرده بود که تامپسون بهترین معلم دوران زندگیش بوده است. چهار سال دیگر هم گذشت و باز نامهای دیگر رسید. این بار تدی توضیحی داده بود که پس از دریافت لیسانس تصمیم گرفته به تحصیل ادامه دهد و این کار را کرده است. باز هم خانم تامپسون را محبوبترین و بهترین معلم دوران عمرش خطاب کرده بود. امّا این بار، نام تدی در پایاننامه کمی طولانیتر شده بود: دکتر تئودور استودارد. ماجرا هنوز تمام نشده است. بهار آن سال نامه دیگری رسید. تدی در این نامه گفته بود که با دختری آشنا شده و میخواهند با هم ازدواج کنند. او توضیحی داده بود که پدرش چند سال پیش فوت شده و از خانم تامپسون خواهش کرده بود اگر موافقت کند در مراسم عروسی در کلیسا، در محلی که معمولاً برای نشستن مادر داماد در نظر گرفته میشود بنشیند. خانم تامپسون بدون معطلی پذیرفت و حالا حدس بزنید چکار کرد؟ او دستبند مادر تدی را با همان جاهای خالی نگینها به دست کرد و علاوه بر آن، یک شیشه از همان عطری که تدی برایش آورده بود خرید و روز عروسی به خودش زد. تدی وقتی در کلیسا خانم تامپسون را دید او را به گرمی هرچه تمامتر در آغوش فشرد و در گوشش گفت: «خانم تامپسون از این که به من اعتماد کردید از شما متشکرم. به خاطر این که باعث شدید من احساس کنم آدم مهمی هستم و از همه بالاتر به خاطر این که به من نشان دادید که میتوانم تغییر کنم از شما متشکرم .» خانم تامپسون که اشک در چشم داشت در گوش او پاسخ داد: « تدی، تو اشتباه میکنی. این تو بودی که به من آموختی که میتوانم تغییر کنم. من قبل از آن روزی که تو بیرون مدرسه با من صحبت کردی، بلد نبودم چگونه تدریس کنم .» بد نیست بدانید که تدی استودارد هم اکنون در دانشگاه آیوا استاد برجسته پزشکی است و بخش سرطان دانشکده پزشکی دانشگاه نیز به نام او نامگذاری شده است . عصر كه به دنبال آيلي رفتم او را شادان ديدم كه از خواندن كتاب ” سولماز” سخن مي گفت و خودش هم خيلي خوشحال بود و تصميم گرفت مشقهايش را زود تمام كند و قصه سولماز را كه 5 صفحه آن را خوانده بود دو باره بخواند و سرانجام هم روي جلد كتاب به خواب رفت و من مي انديشيدم يعني تمكان دارد در بين جمع بچه هائي كه صبح آنها را ديدم و همه شادمان كتاب مرا گرفتند كساني يافت شوند كه سر نوشت آنها در يك روز پاييزي آبان 1388 عوض شده باشد و چون تدي كوچولو مغموم كلاس پنجم خانم تامپسون و دكتر تدي استوارد متخصص سرطان شناسي امروز گردد براستي چنين است لحظه هاي زندگي مي توانند بسيار سر نوشت ساز باشد و چه خوب است كه امروز هر كدام از ما به فكر فرشته كوچولو هائي باشند كه به ما چشم دوخته اند شايد دختري در قاب افتخارات انسانيت شوند
-
افسردگي پاييز؟ هرگز
دلم تنگ است
دلم اندازه حجم قفس تنگ است
سكوت از كوچ لبريز است
صدايم خيس باراني است
نمي دانم چرا در قلب من پاييز طولا ني است
..
كمي دلگيري لازمه پاييز است اما براي من پاييز همواره عطر شادماني داشته است در بوم نقاشي خدا در پاييز همه رنگ وجود دارد سبز و زرد و قرمز و قهوه اي كه همه جا را مي پوشاند و عطر ديگري به فضا دهد اما من پاييزم را ديروز ديدم دلگير بودم دلگير از قضاوتها و از حرفهاي گفته و عمل ناكرده دلگير از نداشتن دوستي بي بهانه دلگير از لحظه فرار از اكنون دلگير از خفته فريادم ... اما گوئي رسم پاييزي من قرار بود كه باز هم برايم تكرار شود پاييز برايم طعم بهار دارد و ديروز بهار را در ميان جمعي از خوانندگان كتابم " عروس قولنامه اي " ديدم در جمعي بسيار صميمي نشستيم و آنها از قصه آرويه و آرمان و نادر و خان بابا و آقا جان گفتند گوئي آنها را بسيار بهتر از مني مي شناسند كه خالق آنها بودم چه زيبا بود هم نشيني با عزيزاني كه خوانده بودند قصه پر غصه " عروس قو لنامه اي " را و با سخن مي گفتند و مي شنيدند ز آنچه من گفتم جشن امسال كتابخواني برايم جشن بزرگي بود جشني كه در آن حس در ميان مردم بودن را حس مي كردم مي دانم كه همه از شعار و حرفهاي پوپوليستي خسته شده ايم اما به واقع من مردم را ديدم و در ميان مردماني زندگي كردم كه بر
خلاف گفته محبوب بانويم مرا مي بوسيند نه ز بهر طناب داري كه بهر ريسماني از لطف و محبت بي شائبه كه مرا نمي خواستند ز آن كه چگونه هستم مرا مي خواستند بهر آن كه چگونه باشند در بهار پائيزي جشن كتاب سخن ها گفتيم از قصه زنان وطلاق و خودكامگي ها و از شيريني عشق و خانواده و مهر باني ها و اين گونه بود كه جشن گرفتيم نه ز بهر جشن كتاب خواني كه كتاب خواني نه ز يك روز و يك هفته باشد جشن ...
آري گفتم هركدام از ما هنرمنديم و كافي است كه تنها اين هنر را در درون خويش بجوئيم و هنر بزرگ يعني بخشيدن زيبائي و هنري جاودان است كه زيبائي بخشدكه زوال نيابد و اين زيبائي بي زوال عشق است كه آنگه عشق باشد كه بي بهانه و بي هيچ ادعا ارزاني داده شود و بر مدار سينوسي گردش نكرده و اگر سير صعودي نگيرد حداقل در امتداد زندگي خود را حفظ كند و من آنجا در ميان مردماني كه " عروس قولنامه اي " را خوانده بودند عشق را ديدم و مهر را چشيدم و باور كردم كه بايد جشن كتاب را از هر بامداد تا شامگاه ادامه داد امروز با طلوع آفتاب از خواب بيدار شدم نگاهي به آسماني كردم كه مهماني آبي و نارنجي را آغاز كرده بود لحظه ديدار بود لحظه اي كه آسمان بي هيچ ادعا و زخم و زبان و قضاوت آغوش خود را گشاده و آفتاب مي آمد كه نخست نارنجي عشق و بعد زرد هم دلي را نثار آبي كند كه محفل يافتن آفرينشها است و عجب است كه آسمان و آفتاب هر روز و شام در لحظه هاي طلوع و غروب تنها عشق بي بهانه را آفرينند و من باز به ياد جشن كتاب خود رفتم جشني كه مادري كه داراي دو فرزند بود چگونه با اشك از آرمان مي گفت كه پسركي عاشق ولي پر بهانه در كتاب من بود و من عشق به نوشته هايم را در چشمهاي فرزندان او ديدم آري من بهاري شدم دلگيريها را از ياد بردم به آغاز انديشيدم به اميدي كه عاشقاني كه چنين عاشق آنان هستم به من دادند آري عشق به خوانندگانم كه به من مي آموزند بسيار بيشتر از چيز هائي كه برايشان و به عشق آنها نوشته ام پاييزم را باور كردم و دانستم اين پاييز نيز زيبا است و دلگيري ندارد و بوم نقاشيش همواره رنگ شادي و مهر و اميد و ايمان و صد البته صبر را به من دهد و من پاييز را در جشن كتابخواني با تمامي وجود در آغوش كشيدم
سلام كتاب
سلام نوشتن
سلام عشق
سلام بي بهانه ها
tourajatef@hotmail.com
-
دستهاي شما را مي بوسم
به آرامي آغاز به مردن مي كني
اگر سفر نكني
اگر كتابي نخواني
اگر به اصوات زندگي گوش ندهي
امروززندگي را آغاز كن
امروز مخاطره كن
امروز كاري كن
نگذار به آرامي بميري
پابلو نرودا
روز بزرگي است صحبت از جشن كتاب است و كتابخواني و براستي خود كتابخواني در بطن خويش حكايت جشن گونه دارد آرزوئي است سخت بزرگ براي همه ما كه بخواهيم " جشن كتابخواني " براي ما هر روزه شود اما در روزگاري كه ارزش كتاب و كتابخواني هر دم نازل تر مي شود خود داشتن چنين جشني را بايد جشن گرفت و اميدوار بود كه اين جشن باقي باشد كه در روزگاران بي كران سخت اين سرزمين جشنهاي مخربي چون جشن كتاب سوزاني نيز به خود ديده ائم آري روزگاراني در اين ديار جشن سوزاندن كتاب وجود داشته كه در آن به بهانه و بي بهانه كتابها را در آتش مي افكندند و هلهله جهل مركب خويش را در اطراف آن مي زدند و از اين رو است كه خوشحاليم حداقل يك روز را به نام " كتابخواني " در سال داريم هرچند كه سالانه زمان مطالعه در اين ديار هر سال كمتر شود و چاپ و نشر سخت تر و نوشتن نياز به قلب بزرگتر از شير و تحمل بيش از كوه دماوند نياز داشته باشد حكايت جشن كتابخواني را بايد به جشن هنرورزان نسبت داد بعنوان يك نويسنده در طي سالها روزنامه نگاري و نگارش كتابهايم شنيده ام كه نوشتن هنري است جاودان كه بيشتر هنرها بر پايه آن آيند زيرا از نوشتن است كه ادبيات تولد يابد شعر متولد و موسيقي ترنم و رقص و نقاشي رقصندگان و ... آيند اما بايد بگويم كه صميمانه معتقدم هنر اصلي نه در نوشتن كتاب كه در خواندن آن است زيرا هيچ نگارنده اي بي خواندن نمي توان دانش و جسارت نوشتن را بيابد بايد خواند تا سپاس از آن را با نوشتن داد نوشتن هنري است شناخته شده اما خواندن كتاب را سهل دانسته و شايد به همين دليل است كه كتابها خوانده نمي شوند و روزگار به سختي با كتابخانه ها و كتاب فروشي ها بازي كرده و امروز آنها را تبديل به غمكده و ماتمكده نموده است حكايت نخواندن ها و تنها توجه به نوشتن ها ( البته و صد البته اگر همچنان توجهي از سر مشكلات زندگي بماند)چون حكايت آن بي نوائي شده است كه در چاهي افتد و طبيبي او را پند دهد كه فشار خونش بالا است روانشناسي صحبت از عقده هاي كودك درون او نمايد مهندسي به عدم محاسبات او و نظامي به عدم لياقت و روحاني به كيفر گناه حاكمي به قدر نادانستن خدمات هشدار دهد و بي ادعائي دست او را گيرد و از چاه برون آورد ا آري خواندن علي رغم آن كه به نظر كاري سهل و آ سان به نظر آيد اما در واقع بسيار ارزشمند و مفيد و حياتي بوده اما كمتر كسي نگاه پويا و صحيح به آن دارد از هيچ نقاشي نمي توان انكار گرفت كه او رسم مي كند كه ديده شده و گفته ز سحر رنگ و بوم و قريحه اش شود حكايت نوازنده نيز چنين است و نمي تواند در خلوت بنوازد كه شنيدن است كه شوق نواختن آورد و اين خواننده است كه شوق و ذوق و هنر را به نويسنده مي دهد كه بنگارد تا خوانده شود نقد گردد و تشويقي نيز براي ادامه راه نثارش كنند پس چه به جا خواهد بود كه امروز را نه بعنوان " جشن كتاب خواني " كه بعنوان جشن " هنر كتابخواني " بناميم و سپاس گوئيم يزدان را كه ادبيات و خواندن را ارزاني ما داد و امروز من بعنوان كسي كه سابقه نزديك به دو دهه روزنامه نگاري و نگارش را به دوش كشيده و سالها در عرصه هاي ترجمه و روزنامه نگاري ورزشي و داستاني نگاشته ام و نزديك به يك دهه در امر نگارش كتابهاي داستان مشغول هستم و ماحصل آن تا به اين لحظه 5 كتاب چاپ شده و 2 كتاب در حال چاپ است علاقمند هستم كه سپاس خود را تقديم به تمامي هنرمنداني بدانم كه نوشته هاي مرا خوانده و مرا سخت مورد نقد و تشويق خود قرار داده اند و صميمانه مي گويم بدون داشتن چنين هنرمنداني هيچگانه نمي توانستم حتي قدمي در اين راه برداشته و سياه قلم نوشتاري زنم و از اين رو دوست دارم عشق و مهر و سپاس و قدر شناسي خود را به تمامي آنان به كساني كه بهر قلم من رنجيده و مرا نوازشهاي كلامي درشت كرده و يا آناني كه مهر و تشويقم نموده و حتي كساني كه بي تفاوت بوده و يا نبوده اما در سكوت نوشته هايم را نظاره كرده بكنم و بگويم بي عشق و توجه و هنر آنان هيچگاه نمي توانستم اين گونه جشن نوشتن را از هر بامداد تا شامگاه داشته و شعله عشق به قلم را چنين در سينه داشته باشم از اين رو آرزو دارم هنرشان پردوام وآفتاب پر مهرشان هردم سوزان تر و پر نور تر بر نوشته هايم باشند و تواني يزدان پر مهر مرا دهد كه بتوانم تا آخرين دم وجودم نظاره گر عشق آنان باشم باشد كه چنين باشد
اي خدا جان را تو بنما آن مقام
كه اندرآن بي حرف مي رود كلام
مولوي
tourajatef@hotmail.com
-
بر دست نوشته هايت بوسه مي زنم
بر دست نوشته هايت بوسه مي زنم شايد كه روزي توانم سبزي آن را چون بوستاني بينم كه همگان آن را لمس كنند و ببويند و بچشند و شنوا باشند و آري ببينند بر اين دست نوشته ها كه غصه هائي است كه عزيزي براي نازدانه اش به قصه مي گويد قصه نخواستن ها و غصه ندانستن ها و بي مهري در قالب هر عنواني چون همسر و مادر و پدر كه بايد قالبي مهربانانه داشته باشد اما افسوس كه هيچگاه عنواني نتوانست مهرباني را به كسي دهد
بر دست نوشته هايت بوسه مي زنم بلكه گريستنهايم اندكي التيام يابد و بايد پيشتر و بيشتر مي انديشيدم به عمق درياي غمي كه اين واژگان قطراتي از آن هستند و مي گويند از دردهاي دختركي كه خواست عاشقي كند كودكي كرد بخواست مادري كند كودكي كرد خواست همسري كند باز كودكي كرد و آنگاه كه خواست كودكي كند هيچگاه كسي او را به آغوش نگرفت و به مهر باني بوسه بارانش نكرد و در گوشش ترنمهاي عاشقانه اي نخواند تا به او بگويند كه كودكي جرمي است نا بخشودني براي آناني كه كودكاني بزرگ سال شده اند و مي خواهند كودكانه بازي بزرگان را در قالب شوهر و خانواده شوهر و پدر و مادرو.. را جاودانه در آورند
بر دست نوشته هايت بوسه مي زنم به اميد آن كه روزي اين دست نوشته ها را صاحب اصليش بخواند و بداند كه نيستي و هستي او چگونه در باره او مي انديشيده و برايش از هجران مهر و بي توجهي يار و بي آغوشي مادر نگاشته اما خواسته و مي خواهد وخواهد خواست كه هستي و نيستيش هيچگاه آغوش مادري را دلتنگ نشود به غمكده التماس مهر همسري نرود و يار او را به قطع ريشه ميوه عشق پند ندهد
بر دست نوشته هايت بوسه مي زنم به ياد آن شاعر عاشق كه بر لباني بوسه زد كه شايد گفته باشد " دوستت دارم " اما من بوسه مي زنم بر اين خطوطي كه سرشار گفته هائي دارد از عشق و مهر و تعلق به هستي و نيستي كه سالها است جاودانه مانده و هيچگاه نگذاشته است كه " شايد " و " اگر " ... خدشه اي بر آن وارد كند
بر دست نوشته هايت بوسه مي زنم كه توان ادامه راه را يابد بتواند در باغچه عشق سبز شود و مي دانم كه بانوي جاودان شعر و عشق نيز چنين وعده اي را به تو داده است كه پر عشق شوي و ادامه دهي و جاودانه بر آستانه دري ايستي كه لايق تو است همان آُستانه اي كه بانوي عشق تو را ديد و سلامي دگر داد
آري بر دست نوشته هايت بوسه زنم كه بنگاري همه غمها را و شاديها را عشق و هجر و بي مهري و مهر و اميد و نا اميدي را و از صبر گوئي از ايمان ترنم كني و به هستي و نيستي تو بگوئي كه مي توان در سرزميني زيست كه همه مردمانش در پي هر بوسه به دنبال طناب داري نمي گردند مي توان زيست براي آن مردماني كه در جوي حقير بي عدالتي ها و نامردمي ها و بي عاطفگي ها چون مرواريدي درخشان شوند ودريائي بمانند آري به هستي و نيستي بايد بگوئي كه هستي باش و جاودانه زندگي كن بهر مادري كه عشق را براي عشق و مهر را براي مهر و لبخند براي پنهان كردن غم هايت به تو هديه داد
آري بر دست نوشته هايت بي كران بوسه زنم به اميد آن كه هستي و نيستي تو همره خوشبختي و شور بختي و شادماني و عشق باشد و در اين ديار مردمان بخواهند كه دريائي شودند و دريائي زندگي كنند و دريائي مهاجرت نمايند تا هيچكس نخواهد بهر بي مهري و ميوه عشق را بكشد و يا آغوشش را براي دخترك تازه آگاه شده به مادري دريغ كند
بر دست نوشته هايت بوسه زنم به اميد آن كه روزي از وصال نويسند از عشق و مهر و اميد و ايمان و سرانجام يافتن جزيره خوشبختي و از آفتاب آري از آفتاب نويسند و گويند
به آفتاب سلامي دگر خواهم داد
بر دست نوشته هايت بوسه زنم به اميد آن كه جاودانه سبز باشند چنين سبزينه بنگارند و سبزي عشق و سبزي اميد و سبزي ايمان و سبزي صبر را به هستي و نيستي ها جاودانه دهند
آري بر دست نوشته هايت بوسه زنم tourajatef@hotmail.com
-
از تلخي ها نمي گويم
تلخ نگاشته ايم تا بگوئيم تلخي واژگاني دارد ماندني اما از ياد برده ايم كه هيچ كس در ميان شب ستارگان نوراني را رها نكرده و پي بر هوت تاريكي نمي رود گوئي تلخ نگاشتن را عادتي شده است عادتي سخت مذموم كه مي گويد چه تلخي شيرين است كه اگر در اين دنياي واژگان معكوس نبود شايد مي دانست رستم بهر جوانمردي و مردانگي و شاد بخشيدن تهمتن شد
تلخ انديشيده ايم تا به اين واقعيت پشت كنيم كه آنچه تولد است و آفرينش در ميان نا اميدي و غبارنتوان يافت و بايد مرد و ميراند تا هيچ تولدي نباشد و در ميان اين نا تولدها زندگي را تجربه كرد چه بلاهتي گسترده كه در ميان مردگان آرزوي زندگاني جاودانه داشتن چه سخت بي مقداري كه آرزومند مرگ آرزوها شدن راستي يادت رفت " آرزوئي شيرين و باوري استوار است كه مي تواند ابديتي داشته باشد"؟
تلخ گفتن تا از بي كرانه هاي آشنائي ها بگذريم گوئي گفتنيهائي چنين گزنده مي تواند دلي را بلرزاند و يا اين كه به تپش اندازد و گويد "آه چقدر من خوشبختم " اما هيچ كس نگفت آنچه مي ماند شيرين سخن و شكر پراني است كه نيش افعي زبان هيچگاه ماندني را ماندني نكرد
تلخ شنيديم تا بگويم همه آدميان چون مني هستند كه شب را بهر تاريكي و روز را بهر غبار و آفتاب را از براي سوزاندن و باران بهر پنهان ساختن خورشيد مي خواستند و اين گونه است آواي پرندگان را نشانه شومي دانستيم و صداي جوي آب را گذر عمر ترجمان كرديم
تلخ باور كردم آنچه را كه مي توانست شيرين باشد و رويا را اوهام خواندم و آرزو را توهمي شاعرانه و فرياد را صوتي ز بي كران عقده ها اما باور كن باور آن هنگامي باور است كه جاودانه باشد و جاودانگي ز انساني بودن باور ها است همان انساني باوري كه خبر از انديشه نيك و گفتار نيك و كردار نيك بداد
تلخ ...
نمي خواهم از تلخي ها گويم دنياي ما پر ز اين تلخي است آيا نياز است كه باز هم آن را تلخ تر نمائيم ؟ تلخي ها را نمي بينيم ؟ در سكوت و پچ و پچ اهالي شهر جز نداي تلخي ها مگر توان صوتي ديگر شنيد ؟ چه كسي ز اميد گويد ؟ چرا كسي از ايمان به ادامه زيستن سخن نگفت ؟ از صبر چرا بهانه گيري كنيم ؟و از عشق ...
آري هيچ كس ز عشق نگفت ز عشقي كه مادري به پسري دارد كه رفته است به دياري كه هيچگاه چون اول وجود برنخواهد گشت اما مادر عاشق است عشق او بي بهانه است و به دنبال وسوسه ديدار فرزندش را دوست نمي دارد او فرزندش را با چشم دل مي بيند حتي اگر او را ببرند و مخفي كنند و شايد روزي بهر گناهي كرده و يا نكرده راهي ديار آَشنا نا آشناي ما با عشق مادري كنند
آري هيچ كس از عشق دخترك نگفت كه تنها فرياد عشق را آواز داد تا مادري و شايد خواهري و شايد هم پدري دير باور عشق باور كند كه آري او همان دختر بچه عاشقي است كه مادر را عاشقانه مي بوئيد و دستهاي پر از موي پدر را چون گلبرگ رز سرخ نوازش مي كرد و خواهر را يار نه رقيبي بهر بيشتر خواستن مي ديد
آري هيچ كس از عشق پسركي نگفت كه به دنبال يافتن خويش رهسپار ديارهاي گوناگون شد روزي پول و مال را نشانه گرفت و روياي قصر طلائي را در كوتاه ترين زمان به تصوير كشيد قصري كه هيچگاه طلائي نشد كه تنها ماسه اي ماند تا درياي واقعيتها به ساحل خيال او آيد و قصر را همره افكار شيرين او شويد
آري هيچكس از آن زن سخن نگفت كه مي خواست عشق را اما معشوق را دنبال كرد و چه سخت باور كرد كه معشوق همان عشق است اما نمي دانست معشوق همان عشق نبود و هيچگاه نخواهد بود
آري هيچكس از مرد سخن نگفت كه كودكيش را چه باوري دارد باز لبخند مادر بزرگ را مي بيند شوخي هاي مادري كه همان جوان بانوئي است كه پالتوئي زرد دارد را همچنان مي بيند و به دنبال لطيفه هاي دائي است كه ديار آَشنايان نا آشنا با رخت تن هنوز او را اولش " ت " و آخرش " ج " صدا مي زند و مي گويد دوستت دارم طلاي سالهاي دور
آري چرا ز تلخي گوئيم پس عاشقي را چه هنگام بايد
-
ديوار
برلين در آتش جنگ مي سوخت قواي متفقين به سمت پايتخت رايش سوم به حركت در آمدند و نقاش فقير جنگ جهاني اول كه در عرض چند دهه تبديل به پيشوا شده بود در اتاقي به همراه معشو قه اش اوا بران خودكشي مي كرد تا پايان يك جاه طلبي بزرگ را به تصوير كشد و گويد
"سر انجام ديكتاتوران بايد بروند و تنها حكومت بر دلهاي آدميان است كه مي ماند" اما شايد در آن لحظه هم مي دانست باز هم خواهند آمد كساني كه فكر مي كنند ظلم طول عمري به اندازه ابديت دارد ...
قواي متفقين قصر پيشوا ! را گرفتند و بعد تنها پس از سه سال اشغال پايتخت آلمان در سال 1948 بود كه ديوار بزرگ برلين كشيده شد ديواري كه قرار بود ايدئو لوژي و عقيده و آدمها و افكارشان ... را در دوسوي ديوار گذارد ديواري كه ماحصل غنائم جنگ بو د استالين سزار بي تاج و تخت اتحاد جماهير شوروي سابق به همراه ترومن آمريكائي و چرچيل انگليسي خواستند كه غنائم را تقسيم كنند و اين گونه بود كه آلمان شرقي يا جمهوري دموكراتيك آلمان (DDR) بوجود آمد كشوري كه نه جمهوري و نه دموكراتيك و نه آلمان بود آنها نام آلمان شرقي را گرفتند و برلين شرقي و غربي شد سالها گذشت بسياري در زير آن ديوار جان باختند خيلي ها روي سيم هاي خاردار طعمه گلوله هاي مرزبانان خود فروختگاني شدند كه ظاهرا حاكم آلمان شرقي ولي در واقع مواجب بگير كرملين و سرزمين سرخها بودند بسياري طعم رهائي را كشيدند و از اين سوي ديوار به آن سوي رفتند و ديدند سبزه آنجا هم سبز است و آسمانش هم آبي است و كوههاهيش همان رنگ را دارد مردمانش همان زبان محاوره مي كنند اما لبخند مي زنند و آرام هستند و ترس تا بن استخوان در ريشه هايشان ريشه ندوانده و عشق را و انسانيت و آزادي را مي شناسند و فاصله اين همه تفاوت به اندازه يك ديوار شوم است تا سر انجام در نوامبر 1989 ديوار بريخت مردمان آمدند ديوارها را با تمامي غيض و نفرت خود از جدائي ها كندند جوانها پيشگام بودند پيرزنان و پيرمردان و ميان سالان گريه مي كردند چون باور نداشتند كه روزي ديوار فرو ريزد زيرا آنها هم از ياد برده بودند كه طول عمر ظلم به اندازه ابديت نيست و حالا پس از 20 سال همه به پاي آن ديوار آمدند رئيس جمهور سابق شوروي گورباچف آمد تا از ملت دنيا بهر ظلمي كه امثالي چون استالين و خروشف و برژنف و... بر سر مردم آلمان و آزادي آوردند عذر خواهي كند گوردن براوون نخست وزير انگلستان آمده بود تا او نيز از بي تفاوتي نخست وزير افسانه اي گرگ پير بريتانيا يعني وينستون چرچيل طلب عفو نمايد و هيلاري كلينتون هم به نمايندگي از ترومن و آيزنهاوور روساي جمهور سابق آمريكا آمده بود تا بگويد كه چقدر تفاوت شعار دموكراسي دادن با اعمال دموكراسي متفاوت است و بهر غفلت ايالات متحده در به زنجير كشيدن فرزندان آلمان سخن گويد و همگي در پاي ديواري آمدند كه ديگر وجود ندارد اما در تاريخ ماند آري ديوار برلين فرو ريخت ديواري كه نماد زشتي بي تفاوتي ها و اسارتها و ظلمها و تاريكيها بود ديواري ريخت كه در بسياري از مواقغ در كتب تاريخ تحريف شده آلمان شرقي نمادي از مقاومت ملت تحت ظلم آن روزگار آلمان شرقي در مقابل نيروهاي بيگانه نام گرفته بود ديوار ريخته شد كه ماحصل زياده خواهي نقاش فقير اتريشي به نام آدولف هيتلر بود كه در گردش روز گار به يك باره تبديل به رايش سوم و پيشوا شد و از ياد برد كه حقارتهاي خويشتن را با ظلم و كشتار و شعائر ابلهانه اي چون نژاد برتر و ساختن اردوگاههاي آشوتس نمي تواند پنهان كند آري ديوار ريخت ديواري كه هنوز صداي رنج ديدگان و مظلومان در مكاني كه سالها به زور سر نيزه ايستاده بود همچنان مي آيد اما هرچه كه بود ديواري بود كه فرو ريخت نه توسط نسلي كه شاهد به اهتزاز در آمدن آن شد بلكه كساني آن را ريختند كه در هنگام تولد ديدند كه صداي نفير شوم ظلم اين سوي ديوار آيد و آن سوي ديوار آزادي و رهائي و افتخار در انتظارشان است و اين گونه بود كه جنگيدند و گوش به فيلسوف سرزمين مادري اين سوي و آن سوي ديوار خود نيچه كردند كه گفت " ما در رويدادهاي خود نقشي نداريم اما در اين كه چگونه آنها را تغيير دهيم موثر هستيم " آري ديوار ريخت حاكمان كشورهائي كه در امر ساختن آن ديوار نقش داشتند در پاي ديوار آمدند و سخن گفتند و شرمندگي كردند تا همگان بدانند تاريخ تحريف نمي شود و ظلم هيچگاه طول عمري به اندازه ابديت ندارد
/tourajatef@hotmail.com
