Man's blog

Yo

manism — Fri, 13 Nov 2009 17:29:46 UT

فریاد شن در لجن
دستانی که سرم را پس می دهند

سردی گمراهی که ریسمان های مغزم را می کشید
در نافرمانی ام
پنجه به شیشه میزنم
انگار منتظرم هنوز
گلویم باد انقباض نعره می گیرد
حضور کشدار بختک را در شانه هایم حس میکنم

نمی جنگم ، مغزم را از پیری می قاپم
زمانی چشمانم را می گشایم و می بینم چشمانت را
از آسمان بالا سیاه ترند
و مجهول تر
رگه های دوست داشتنی اش
و یک قول
شقیقه ام رامم میکند با یک درد
بی الفبا می پرسم کاش می دانستم

دستانت هرم دستانم را می مکند
و من بیشتر عاشقت می شوم
مثل یک اهدای عضو
الان بیشتر می دانمت

پس مانده

manism — Wed, 04 Nov 2009 18:18:58 UT

چرخه مان چون دوار بغض تند باد

زا وار شبنمی که چکانیده اندش

روی لبانم می دوی

زوبای در محراب دعا شده

مسخ در کالبدک

سرد در تنابندگی

وآنچه در موازی خطوط ذهنت میگذرد

چه جز سنجاقی بر آنکه می بینی

هرچه بود باشد تو را که زماد می کند

چه مغز تازه چه مغز گوسپندان

مارها گشنه اند

بی تعارف ، پاکباخته

کج گره ها شریان می کشند

له له ذهن و برودت فکر

گردنت را بده اگر

عفده در راحت افتاده

آموخته

manism — Sat, 24 Oct 2009 17:25:46 UT

ساعتی در لفافه های لقاع من
با هاگ های وحشی یک قارچ
یک آغوش در مرمرین نمود نامرئی پریزاد واژه ای محبوب
و مبسوط از چند گام آرام تر
مشتم چه قرص بود و گلوی شن های سفید ساحل را در خفت داشت
سایش دانه های کم بار و ولی خشک
لذت بازی کودکانه را از من گرفت و سستم کرد
دستم که از حماقت وا داد
دیدم چه مهربان لای خطوط فالنامه ی دستم می رقصند
روزگارم طی شد با همین ترسم
چه نرم شن هایی که ندادم از دست
چون برای داشتن وحشیانه بغل می کردم و در سیلابی عشقم
گریز معشوقه در تند باد را نصیبم کرد

بالا تر نبود؟

manism — Fri, 23 Oct 2009 16:52:48 UT

تهوع دارم از این زندگی که لاف بازتابش
کنایه هایم را در استعاره ها خمیده میکند
غشای عربده دریده
خام خام در رونمایی پوست از گوشت
حریم صدایم را می تراشم
کوکم کن برای موعد انفجار
که کبودی ندارد پای چشم های تا صبح بیدار
مگر آنچه دیگری میکارد
و تو درو می کنی
که شب را به مبارزه می طلبی و تا صبح با مشت های گره کرده
می ایستی
و کسی نمی آید
خسته که می شوی ، تن رنجور
و پای سست در فدم گاهت
تیغ کمین تارو مارت می کند و تو مغلوب می شویی
دستت بالا نمی رود
اگر چه به پاسخ تسلیم
...
سبکم از این پیر حقه ها
و چرکین از زخم های بی پانسمان دیروز
وحالا را تا آستین شسته ام
بی مُسکن
بی مطاعی که مرهم باشد
و بوسه های که لبم را زهر آلود کند
دستان ظریفی که نیست و زیر انگشتان کشیده ی حریر ، زبری سمباده دارد
دیگر نطلبیده ام مراد است
خوابگاهم روی مین
برای به من رسیده باید مردن دانست
چون هرچه خاک داشتم گـِل کردند
و از بد گلی ترک دارم ، گسل گسل
که لب باز کند
مذاب و خون روی چمن های آهنین بالا بیاورم
...
روی حراجی ام شد
منافصه شد
عمر در برابر عمر قیمت پایه ام

ساخت

manism — Fri, 09 Oct 2009 13:33:21 UT

دوست داری چیزی را به خاطر بیاوری
ساقه های ظریف نیلوفری ، باید به چیزی اعتماد کرد
رجوع به مزه های شیرین زیر دندان
یک برگشت برای تسکین ، چشمانت سیاهی میروند
دستانش را حس میکنی ، روی نواری
مسخ شده ، درحال درد کشیدنی اما ادامه میدهی
عطش پایان دادن به همه ی چرک های این زخم
برای فریاد نکشیدن مشتاقت میکند
مکیده می شوی
سواستقاده شده
تقاله ی اندامت را درون کوچه ی نیمه تاریک میبینی
دیوار عصا و تو بی طاقت
مشت به بی غیرتی اش می کوبی
باز دردی دیگر با طعم سردی بی توجهی
بخاطر بیا
تسکین نیکوتنی
یک عشق تو خالی به بقا
سرت را صاف می کنی
خیابان های شلوغ آزارت می دهند
وارد می شویی
چیزی میگوید شکل بگیر
تنه به تنه ی رایحه های تند کنارت
و گاهی پر از اغوا
رعشه های عصبی درونت
پای پلکت را می ترساند
چشمانی که نگاهت را دنبال می کنند را مرور می کنی
می دانی با داربست سر پا می مانی
پس آویزان شو
...
هنوز منگی الکل را درونم حس میکنم
وادارم می کند از خودم بپرسم
و جواب ها را نمی گویم
لبخندی دارم
معماهایی که تعمیم دادم
ساده ترین جواب هنوز به رویا هایم ایمان دارم

چند

manism — Sat, 03 Oct 2009 11:03:44 UT

صبح را تحمل کنم یا سرسنگینی سایه ی آبستنم
در تقلای جان بخشیدن به این لایه های یخ
یک نفس عمیق
پرتگاهی که گامم را از روی صخره هایش می دزدد

حلقه در آب

manism — Wed, 30 Sep 2009 11:25:29 UT

...تقصیر
برای داشتنش نباید تقلا کرد
شکل سیب ، چیده می شوی ، خورده می شوی و لعنتی که تا ابد ؛ مواج ریز و تند
ولی بی مرگ
برتو آویز است
شاخه های بلند دستان مترسک ، بی وقفه رقصان من و ستار بی رحم
دست در غبار و دود
دد هم آشیانه ی من لبانم را به هم می پیچید
و می بلعم خماری چشمانم را که از مکیدن روحم به ابی سفیدی گرایش میزند
یک آس ، یک تاس ، بازنده باش بردن بُریدن از ارتقاعات کم صداست
دلم خوش به خط کشی تیره روی زمین
یا افق پهن تر از اسمان؟
ادمک های صبح زنده و شب مرده؟
یا همه زیبایی های درون گود ، مملو از بی حریفی
از من
از شام
بستایش شاه ماهی های در دام عروس دریایی
مثل لغات من گنگ
یا مثل چشمانم گیج
یا به طعم دستانم تلخ مزاج
که چشمانم ، و این روز ها
تمامم را می بخشد به گم گشتگی ها؟
صبر کن روی لایه ی نازک یخ
به پرکشیدن آغشته و به سر کشیدن دچار
...
همه چیز بازهم تکرار است
باز هم مرگی بی بخار

شش

manism — Thu, 24 Sep 2009 18:22:41 UT

تیتر کن که این مرد تبر دارد
سویم بگیر انگشتت را که با سایه بلنداست فقط
و در صورتم فریاد بکش تا شاید از کانون نگاهم در امان باشی
من ایستاده ام ، لیاقت پوکت را تماشا میکنم
فریاد میکشی ، تهدید میکنی ، ناله میکنی ، مظلوم میشویی
وباز سایه ی سیاه میشویی
طلوع کن ، بمیر، بهار شو
همانی
ولی اما نه من دیگر آنم
من از دست داده ام و تو در تقلای بن
شب های رنجور
شنل قرمزی های درون بیشه
وگرگ های دندان طلا
من خرده نان هایم را برای بازگشتن نریختم
من قلب جنگل را در مکیدن خونم از دهان خفاش ها، چهار میخ نکردم
که فردا را درافسارکنی
من زیر سایه ی میله های زندان هم نمی خوابم
چاشنی من انگشت خورده
دیر رسیدی من دستمال سفید برای تیر بارانم نمی بندم
من همه ی فرداهایم را زنده نفس میکشم تا زنده باشم
بی هیچ بازدمی

سفیدچاله

manism — Mon, 14 Sep 2009 12:02:30 UT

در حال تبخیری
در حال فرّار
در حال بال کشیدن بادبادک های دوران کودکی
راه راستی که باید برومش
نه از پس کوچه ها خبری است و نه تونل های پر بند و تاب
یک مسیر نور از بند های کیهانی
پریزادی که خداحافظی را آموخته
من تلخی ها را نیاموختم
چشیدم
واگن قطار بدون من هم می رود
سوار شاپرکم ، پس دست تکان میدهم
ظریف شکستن شدم
خمیر مایه ی دست های آلوده
دوستت دارم را می بلعند
دنبال آدم ها روی این زمین نیامدم
دنبال شب هایی که در زیر ماه نور دزد
کلمه تقسیم کنم
دست هایی را بفشارم
و کامهایم را معطر کنم
...
دنباله ی آن نگاهی که مرا به دنبالش
لای مردمک چشمانی فرستاد
عشقی که از خود می کند تا ماهی ها تشنه نمانند
وهزار ساله های تبعیدی که سریالی تماشا میشد
...
مرا بیدار نگه ندار
زیبایی چهره ی تورا به بی چهره بودن می شد دید
وهرچه دیگر
اتفاق ها دنبال دلیل نمی گردند
زمان دیروز و فردایش از الان می گذشت
پس
با معما هایم می نشینم
روزی به خودت گوش می دهی
عاشقانه ها ساده تر از باورند

مسیر

manism — Thu, 10 Sep 2009 22:34:24 UT

خفه ؛ بق نالان من و فرار زیر لحاف
یک فریاد درون پهنه ی خفقان گر بالشت
چشمانی که از غروب پر
چند دقیقه بیشتر وقت ملاقات نداری
من و خودم
و بس
پاشو ، رگ های زمخت دستت را زل نزن
تیغ را ببوس ؛ دنبال میخ بگرد
کاری به نوک دارکوب نداشته باش
شته های بیدار ، زنده ماندن را بهانه دارند
از این سوراخ سوزن جز نخ چیزی رد نشد
حتی پولک ها به روی رنگارنگ پارچه می چسبند
پس پشت خالی به تکیه زدن شمع فوت
فراموش می کنی همه ی آنچه را که هرگز فراموش نمی کنی
بخوابان زیر گوشم ، چکی که برگشتی نمی خورد
...
پایاپای با اعتبار روز
وقت کمر خمی آفناب
تا رستاخیز یک من کشی دیگر
سحرخوانی یک اعدامی تعلیق خورده ام
پس به سرم نزن که کسی هنوز از این بالا نگاه می کند
من لـَخت لـَخت از تنم می ریزم

روزمره

manism — Tue, 01 Sep 2009 17:57:15 UT

شانه هایم را بنویسم؟
یا کسالت های نورهای فانوس مجنون
بگیرمش از افتادن سیب غلظان ، در میانه ی راه
که کسی نگوید زمین می چرخد
و بگذاریم دروغی تازه را به باور برسانیم
کمی بچرخم درون بسترم
بیخوابی ، بی حسی ، یاد آوری آوندگ خاطراتم
وکمی در خودم بتابم
دستانم ابریشم نمی تنند
نیمه کاره رها می کنم رویایم را
نردبانم را از خواب بیدار میکنم
آسمان امشبش را مدال زده
کمی به زخم هایم سیماب میریزم
میهمانیست تن ماه
زشت اشت اینگونه بروم
...

روبانی روی زمین است
پس دسته گلش کو؟
عطر قهر می آید
باز هم عادی بوده امروز این کوچه؟

برآمدگی

manism — Sun, 30 Aug 2009 16:18:42 UT

هنوز صدای قلبم را می شنوم
و این هراس من است
شامگاه یک طوفان
درختی که ایستاده میوه هایش را می چینند
بزله گویی های خمار ترین مرد
و تبله ی رگم
که غم باد یک حس دیگر را در حال هضم کردن از کف داد
درد دل یک دقیقه ای با شهاب سنگ
از این طرف بیا
هنوز صدایی به گوش میرسد در این کما
بند آخر از این پیوست
بمان
شیر های ستاره نشین ، حریر می خواهند بپوشند
بباف ، از تار های نور
از کندوی مغزت بکن
دیروز برای جفت گیری همه ی زنبور ها رفتند
نرینگی در حال مبارزه است
...
چشمانت را می بینم ، زل زده ای
لبانت می جنبند
از زیر نت های آهنین ، کلماتت را سر هم می کنم
"میشنوی"
آری انگار می شنوم
چقدر خوابیدم؟
زیاد نبود ، یک سال
برف ها را کنار میزنم
زیر این تن سوخته ی خاک تابستانی
هموز هم برودت هایی به جای مانده
زماد این کبودی
گلوله برف های روز مبادا بود
چشمانم را می مالم
خواب آلوده ام هنوز
و کرختی سم اش هنوز درون رگ هایم است
قهوه ام را امروز صبح تلخ بریز
هرچه باشد بیدار شدم

مرگ ایستاده

manism — Fri, 28 Aug 2009 13:17:28 UT

قورت دادم
می خندم
قلم مویم را بده ؛ نقاشیم را خط بزنم
شنیدی که دارم می نویسم اسمت را روی تخته چوب سفید؟
و شعر هایی که گفتنشان ممنوع شد
عاشقانه ها را باید فاکتور گرفت
بیادش باش
دعایش کن
و اگر چشمانت اشک زد
بگذار بریزند ؛ بلد باش گریه کنی مثل یک مرد
شانه هایت را محکم کن
نترس تا سختی صخره راهی نمانده از این پریدن
ساق هایت اگر شکست
زانو اگر زدی
و پشتت را به خاک زد رقیب
ناله نکن
نفست را حبس کن
و بشمار تا هزار ستاره که زیر ابر پر پشت این اسمان
با لالایی محکومیت نمی درخشند
بشنوند
عکس ها را مخفی کن
صحبت هایت را چال
و تمام انچه را آمده کرده بودی ببخش به دوره گردی که می پرسد چیزی برای بخشیدن داری؟
...
درست کجاست؟
دنبال بادبادک ندو
زمین نزدیک است
آماده باش
هنوز زنده ای
پس پرچم را نگه دار
شاید کسی نگاه می کند به این پرچم و می جنگد

نفس کشیدن با کوک

manism — Mon, 24 Aug 2009 16:05:39 UT

مشتم را باز می کنم
پروانه می پرد
زیر افق ایستاده ای
عبور نسیم روی صورتم را به گرمی می فشارم
نوک نشانه را روی فلبم می بینم
شلیک کن
گلبرگ ها را ازکف دستانم فوت کن
...
کسی در میزند
دست از دیوار می کشم
هنوز نقاشی چهره ی تو را تمام نکرده ام
باید دوباره بیایی
باید می گفتم چرا؟
باید فریاد می کشیدم

چترم را بسته نگه میدارم
دوست دارم باران روی سر ماشین کرده ام بنشیند
کاش این خیابان تا صبح بی میهمان بود
هیچکس درون این پنجره نیست
طالع برگ های سبز درخت ، باید از یکی از این ماه ها پیروی کند
از من می پرسد
می توانم این جا بنشینم
با لبخند جواب می دهم اصلا
و دورن ماه حل می شوم
یاد قهوه های تلخ
یاد کوچه ی سنگ فرش سنگی که یک کلیسا داشت
و آدم هایی که سر نداشتند
...
اطاق باز درون تاریکی خوابیده
بیدارش نمی کنم ، دانه های بارانی که آورده ام را می خوابانم کنارم
لالایی می خوانم
دوست دارند
برای همین درون بالشتم فرو می روند
که همیشه پیشم بمانند
...
باز کسی در می زند
فرشته ها امده اند
لباسی تنگ و سفید به تنم می کنند
مثل یک پیله
آرزویم براوره شد من هم پروانه شدم
کسی باید مشتش را باز کند
می خواهم پرواز کنم
...

بی مقدار

manism — Tue, 18 Aug 2009 18:15:42 UT

مرغ تخم طلا زود تخم بگذار
کوچه ریسه بندی شده برای عروس بی حجله
بوی دوست های مهربان می دهند تمام آنهایی که دیروز چماق در دست
سایه های در هم تنیده ای را میزدند
که حسرتش را می خوردند
...
از تو متنفرم
خوشحال باش اولین آدمی شدی که از او متنفر شدم
می گویند ساده ای
بی غل غش
بی عقل
احساساتی
و من
گرگ گله را بازی می کنم
چشمانه بسته ام سرخ بود
منتظر شکار بودم
شکاری که نامه های صورتی برایم می نوشت
من اگر سنگ ها را وا کندم
او اگر گفت قبول
باورش نکن
تیغ زیر گلوی من جا خوش کرده بود
من حس میکردم برای نوازشم دستی بلند میشود
نمی دانستم پشت این دست سیلی های حسرتی حسودانی ایست
که زمزمه میکردند و تو گریان میشدی و بغضت را روی شانه های من می تکانی و بعد
باز آنها لالایی خوان های شبت بودند
اگر تو بیدار شدی
اگر کولت کردم و از مه رد شدی
اگر سیاه باز روی حوضی مهربان دوستانت بودی
ترساندمشان
که چپ نگاه کنند خاکند
حالا
خوشحالم می بینم بزرگ شده ادم برفی که یک شب پست ترین صدایت میزد
و انقدر بزرگ که پشتش می نشینی
و او چادر به کمر می بندد
دلم می خواست من هم دریدگی میکردم
آنچه لایقش بود جوابش میدادم
ولی
می خواهم تکه استخوانی را که له له میزنی برایت پرتاب کنم
قیمتش را دادم خیلی بیشتر از اسکناس هایی که هنوز نمیدانم با کدام قلک شکستن باید جمع کنم
انچه را به تو بخشیدم مقتت
انچه را هم می دهم باز هم مقت
فقط از زندگی من گم شو

بازگشت

manism — Mon, 17 Aug 2009 10:47:08 UT

همه غارهایم سلام
چقدر خوبم ، درون پیچیدگی شانه های پهن تو
مثل یک تابوت آرامی
مقل یک فاتحه سبز
لمس این غشا دور تنم
قطور تر ، کلفت تر ، دور تر
آدم ها خداحافظ ، من زنده ام اما برایتان دست تکان میدهم
هرچه تاریک تر می شود انگاری بیشتر می شود دید
حس کرد ، لمس کرد ، دوست داشت
...
انگاری آدم ها بلد نبودند
چیزی داشتند ، ولی باز ناچیز بود
روی دیوار های اطاقنم هنوز نقاشی با قلم مو های چند شاخه را می کشم

نماندند سکه های سیاه با من
وقتی می خواستم کاغذی داشته باشم
روی پوستم دیگر جایی نبود از حسودی ِ عشق بازی قلم
نیا این گوشه ، شاید من نیمروز را خواب باشم
نمی خواهم پاشوم ، کسی از روز پرسید می خواهد من را ببیند ؟
سوال هایم را نمیپرسم
پلک زدن های علامت های سوال های شما
خطبه های بلند بالایی می خواند که من
بلدم تنها بنویسم
سه کلمه
... ، .... ، ....

خلاء

manism — Thu, 13 Aug 2009 07:21:34 UT

تحریریه ی احساسم گم در مخمل عروس دریایی
نمی داند بمیرد ، یا زیبایی را ببیند
می دانم باید فرو بروم
روی سطح خاک هیچ بهانه ای برایم نداشت هرگز
روی دستانم جسد دل دل زدن های چیزیست که احساس صدایش می زدم دیروز
و امروز ، هویتش را نمی شناسم
انگاری یک بیگانه
و حتی من
...
سلفه های خشک لوله آبی قعطی را لمس میکند
و آینه ی کدورت گرفته که دوست ندارد ببیندام
ماهی های ترسیده درون اکواریم
لای مرجان ها
من کجا بروم؟
منی که حتی نمی دانم باید بگریزم از این کفن یا بپوشمش
منی که رهگذری تو ها را برای پیدا کردن یک او ، به تسکین یک ما
جواب این بود
یک جای خالی
که با هر چیز پر می شد و با هیچ چیز پر

شخم در مرداب

manism — Wed, 12 Aug 2009 09:22:15 UT

زمین را به رنگم غریب بکنم
بسیار جلو افتاده ام
اسمم درون این سجلد
روی لب
پشت خطوط آمیخته با سیم های خار دار
و تنهایی
لباس هایم کهنه می شوند
گرسنگی را درونم حس می کنم
گودی پای چشمم
خلسه ای که از عرفان نیست
ضعف تنم را گرفت
چشمانم سیاه
رنگ مردمک
رنگ سایه های بی پناه
دیوار من را بگیر
من که نباید بشکنم از دو پا
باشم بی رمق
باشم بدون شوق
باشم پر پسوند ندار
بی ِ؛ آویز به تمام اندام سرخورده ام
روی لبانم رژ کبود
وسوسه ی یک بوسه ی طولانی
تا خالی شدن از همین روح گداخته
وا پس بدهم
پا پس کشیده ها
من هم تا صبح بلند ترین مسیر را با سنجاقک ها
شیهه می کشم

چرخ

manism — Mon, 10 Aug 2009 07:17:39 UT

مروری بی حاصل روی کدورت مردمک چشمانم
دنبال دانه های براقی که دیگر نمی درخشند
یک مروارید سیاه
و پلکی که آرام روی هم می نشیند
پشت به آینه
روی به در
راه رفتن درون پوشالی ترین مه گرفتگی
لبانم را بگیر
دستانم را ببند
و پاهای تاول زده ی من
سایه ام را روی دیوار می کشم
رمق به من نیست
لگد به ساق هایم می زند
صدای انسان های کنارم
شلوغ شد باز
نگاهشان می کنم
صورت های آشنا
مغزم میشناسد
قلبم میگرید
و شش هایم تقلا می کنند که راحت زنده بمانم
سرگرم انتظار می شوم
شوق به من بده شوق به من بده
رقص خاکستری دود در باد
یخ میزند ، پلک هایم روی هم می افتند
روی دست سایه ها برده می شوم
روی دیواری پیغامی دارم
راحت ادامه دارد
و او از این خوشحال است
تلخند روی لبم
سرم را به عقب خم می کنم
کلماتم از چشمانم می ریزند
من درون یک کوچه ی بن بستم رفیق
سرگیجه های من اند
نه قدم های من

Call

manism — Wed, 29 Jul 2009 18:16:36 UT

لال شو ، مثل لالایی شن درون صدف
گرد شو ، سرشکن شده از آدم های برده در عرش
تقلایی نیست ، من خوب میداند ؛ خانه های نم گرفته را انفرادی صدا می زنند
ترسم از نو آمده نیست
حتی ترسی نیست
افسوس شاخه های شکسته ی گیلاس است
سنگ های مهربان با آب
واطاقی که پشت گرمی تنهایی های ابدی من است
چه دوستت دارم
بگذارم بس شود
مهره ی یدکی برای روز های شن زده
احساس امنیت نیست
پس روی شاید حسابی باز نمی کنم
اگر بازی باشد
اگر یک دست گرمی کودکانه
سکه هایم را برای خرید دعا خرج نمی کنم
نفس می کشم
تا نفسم بریده نشده
آغوش کال را لای روزنامه نمی توان پیچید
نمی رسد
اینبار او تلاش کن
اگر قرار است ماه کامل شود

تخریبی

manism — Tue, 14 Jul 2009 10:19:43 UT

بغلطت مثل فاخته درون بستری از شکلات تلخ
بقبولان من ام که درحال لذت بردنم ، برشته زیر هوس پراکنی آفتابی هرزه
چشمانی نشسته و عینکی آویخته به گردن
تابی آویخته از درخت دار ، زیر گوشم زمزمه کن
از زیبایی یک چند لحظه درهم تنیدگی
برایم بگو
و غلو کن
تا بدتر خامی من میل به سوختن پیدا کند
بگو ایگونه من تجلی می شوم
چیزی را بگو که خودت هم ندیدی
دروغی دیگر
بگو تا فراموش کنم
می توانم تناسخ کنم
سیب گاز بزنم
...
بخار شدی مثل یک قالب یخ
تنه ی عریانی از شاخه گیلاس روی ملحفه ی سفید
صبح بخیر تکراری

سکوت کر کننده

manism — Wed, 08 Jul 2009 10:19:29 UT

گنگ از وحشی ، تیر نقره ای غلطان روی حجاری آسفالت
برایم مزه ی آبی های نگرفته را بیاور
پایین ترین خلوتی که به یاد داریم
منم ، قدم زدن ها را به یاد داری؟
نطفه های را به رخت می آویزم
و ستاره های گم شده را برای زمستان خشک میکنم
روز های عادی که همیشه نمی مانند
بدی ها همیشه آماده ی بالارفتن از ساقه ی لوبیا می مانند
ابر های تکه پاره
چنگ اندازی مادرم روی گونه اش
من نصف النهارها را برای رسیدن به دیروز بر میگشتم
فرضیه ی شازده کوچولویی
نیش ها دروازه اند
وارد شو ، جا نمانی مار ها درحال انقراض اند ها ...
میدانستی؟
به دیوار نگاه میکنم
از تو حرف میزنم
انتظار جوابی نیست
ولی قدم میزنم ، طوافی که شاید خبری شود
عاشقانه به تو درست است؟
تو هم سوار ابر می شوی؟
زمان پیر قدمی بلند بر نمی دارد
منتظرم... تا شب شود

می پاره

manism — Thu, 02 Jul 2009 12:23:14 UT

میپاره
مترسک در چاله
بانگی از متروکی خاک های حاصلخیز
بیاید گوری که نور خیرات میکرد
کلاغی که پای دردودل مترسک می نشست
جاده ها در یک طرفگی بلوایی دارند
عوارضی بده
راه من که نیست؟
خفه عوارضی بده
کولی میدهم ، چون سرم خم شد
انگاری یک جنگل پرنعمتم
سیب می چینی بدون آنکه رانده شویی
خلسه می رویی بدون ترس از برنگشتن
و من سوزنبان بادهای موسمی ام
افسون تیر به گلبرگ را حفظ کردم
تا قبل از سپر کشی تو از آسمان فیروزه ای نترسی
نماندنی دارم بر گردنم ولی ماندن می خوانی ام
من پر می کشم تمام شب را پشت غلاف پنجره ی یک ناجی دربند
باهم چشم می دوزیم به یک کانون از شیشه
که ثقل ماست
و بعد صبح را باهم و جدا از هم می نویسم کتیبه های سنگ شده
کنار بی همی ،هم شانه با دو نسلیم که از انقراض ما در حال قلمه خوردن اند
ماهی چپ گردم و تو راست
... دور اعقایدمان می چرخیم و ای کاش
لبم را می گزم و کلاغ پر میکشد