arash_arand_29
male - 32 years, Iran, Islamic Republic of
Blog 3
-
شعر بیدار
rishe ba khak biamiz o dar aflak neshin barg dar nur rahatar kon o ar khak neshin
dar gozargahe khazan , kharmane golbarg beriz atashe tafteye gol dar ghadame marg beriz
chasme har barg be khak afkan o bidar beman chasme avand derakhshan kon o hoshyar beman
zire kulake yakh o barf nahanjushi kon chon gole zendeye yakh,beshkof o khamushi kon
be ofogh bengar o dar bastarte ragbar be'ist zire ragbare ghafs , ansuye divar be'ist
fasle yakh ba varaghe monjamede nur bekhab fasle gol ruye shate jarie khorshid betab
cheshme bogshay , shokufandeye zharfayi bash mase bogzar , ze khod bogzar o daryayi bash
shisheye ghahghahe bar poshteye kharsang andaz dar shabe sakete sangine khod ahang andaz
mojkuban , gavan o sange biaban bargir ruye deltaye khorushande , kaf alud bemir
ab ra bad cho beshkast bepeyvandad baz bad ra sakhre cho bogsast biabad avaz
hamcho neyzar be nushidane shirabe makush sho'le az sine bar angiz, cho ney, bad benush -
هم کیش پرستو
خستگی مانده از حروف بر چشمانم
سنگین شده دو چشمم ولی من راز بودن را نمی دانم
نمی دانم پرستو با چه امیدی باز می گردد، تو خود دیدی
پرستوی لب بام همسایه باز گشته، نشسته رو نوک بیدی
همان بیدی که در عهد صغر بودم برایش بهترین همبازی ، اما من دگر بودم
دگر بودم از این تاریکیی کو ندارد هیچ نوری
ندارد هیچ سودی برایم به جز دوری
قلم فریادها دارد در نوک ساییده اش
مردمک می گردد اندر خانگاه دیده اش
دست بردارید از این بازیگری
کنید این زخمبازی با دیگری
که حتی آن پرستویی که بر روی درخت بید بنشسته
از این بازیگری و کینه توزیها شده خسته
در اعماق سگال خود می اندیشم
که من با آن پرستوی سیه رخسار هم کیشم
درون دل به او مادام می گویم
در این گفتن یکی تشبیه می جویم
دو بال خود به من عاریتی واده
مرا در جمع مرغان بهاری سیه جاده
که ار این مردگان زنده بگریزم
و زنجیر اسارت در میان این جماعت را
نمایم پاره و از جای برخیزم
((خودم)) -
Raaz
Daani ke chera raaze nahan baa to naguyam?
tuti sefati taaghate asraar nadaari!
jeddi nagirid!
let every day be a dream we can touch. let every day be a love we can feel. let every day be a reason to live.
be yekdigar mehr bevarzid ammaa az mehr band nasaazid , bogzaarid ke mehr daryaave mavvaaji baashad dar miaane do saahele ruhhaaye shomaa ( gibran khalil gibran)
