The blog of Ali Khosravani http://en.netlog.com/alikhosravani/blog Tue, 24 Nov 2009 13:03:17 UT FeedCreator 1.7.2 http://en.netlogstatic.com/p/tt/015/535/15535998.jpg http://en.netlog.com/alikhosravani alikhosravani http://en.netlog.com/alikhosravani/blog/blogid=2187447 <span class="textAlign textAlignRight"></span> <br />انگار الفاظ دست آموز تو بودند ، يا نه...! براي سجده به تو بوجود آمده بودند...! <br /><br />هارموني پستي و بلندي صدايت رعشه عشقت را بر تنم نشاند <br /><br />بعد از آن آخرين ديدار. <br /><br />حتي گذرت با آن اسب سپيد عاريه هم وجودم را مي لرزاند <br /><br />نه از ترس كه از عشق يا شايد نه! <br /><br />همان ترس... <br /><br />ترس از دوباره كم آوردن. <br /><br />همين است كه تماشايت را از دور برايم دلنشين تر كرده است . <br /><br />تمام نشاني هاي تو مرا به يك قديس مي رساند با آن روسري سفيد ِ حرير. <br /><br />افسوس كه پري قلبم نماندي و ابليس شدي ... <br /><br />شايد هم بودي و عشق چشمانم را بسته <br /><br />نگاه مي داشت .... <br /><br />اما تو مقدس بودي ! پريزاد آفتاب روي من دروغ نبود ؛ <br /><br />من عشقم را به آتش نمي كشم. <br /><br />عشقي كه از آتشش قريحه جوشان بود و سروها به احترامش <br /><br />به اذن نسيم تعظيم مي كردند ... <br /><br />حالا كه كمي دورتر به ماجرا نگاه مي كنم ... <br /><br />غرق شدنت را در لجن زار مي بينم و من حتي نتوانستم <br /><br />دستان روياي ايت را بگيرم ... <br /><br />اما نه خوب شد تا كه نگرفتم كه شايد مرا هم به لجن مي كشاندي ... <br /><br />گرچه با تو تا جهنم مي آمدم!! <br /><br />به من مي گويد زوزه ي باد كه زانو زدن سرو و غرش آسمان... <br /><br />همه نشانه بود. <br /><br />صدا در گوشم مي پيچد ... <br /><br />و باز باد زوزه كشان ادامه ميدهد همه نشانه بودند <br /><br />براي نشان دادن او به من تا كه بگويند: <br /><br />ابليس هم عاشق مي شود ... و عاشق هميشه قديس است و صديق ... <br /><br />باور كن. <br /><br />جامه سفيد بر تن نداشتي اما سياه ِ سياه هم نبودي <br /><br />اگرچه براي من فرشته بودي نه خدا ! <br /><br />مي توانستي خورشيد باشي اما ستاره ماندي ... <br /><br />- چرا ؟ <br /><br />- جوابش ساده است حتي نقره هم از رو مي رود اگر هر بار جلا نيابد ؛ <br /><br />تو قرباني شدي ... قرباني آن همه پليدي يا كه نه آن همه خوشي <br /><br />، همچون نقره از اكسيژن زياد ... <br /><br />غم تو را به زانو در نياورد كه همه كار شادي بود. <br /><br />و من آن روزها مي پنداشتم مرواريد ، مرواريد است حتي در لجنزار و مرداب. <br /><br />اما هنوز تماشايت از دور برايم دلنشين تر است ... <br /><br />بگذار برايم همانٍ مراد باشي و آن قديس هم پاي مريم پاك. <br /><br />همان عشق اول كه هنوز انجام نيافته... <br /><br />بگذار من در تجربه ي دوباره هاي تو به انتظار آن شمس باشم . <br /><br />هرگز دستان تو را نگرفتم گرچه هميشه حسشان مي كردم ... <br /><br />هيچگاه در آغوشت نكشيدم حتي وقتي <br /><br />به سويت مي خوانديم و دستانم تمناي گرماي وجودت را داشت ... <br /><br />نه از هوس... كه آن روز هاي كودكي هنوز انشايش را ننوشته بودم <br /><br />ودفترم سفيد سفيد بود... <br /><br />حتي هيجيش را هم بلد نبودم اگرچه اكنون خط به خطش را حفظم <br /><br />و هجا به هجايش را .. <br /><br />.ببين : ه َ و َ س . <br /><br />من به گرماي اهورايي عشق در چشمانت راضي بودم <br /><br />و هرروز انتظار سمفوني خنده هايت را داشتم. <br /><br />... اما مطمئن باش تو برايم چون راهبي نوراني ، ‌تو برايم بودا ، <br /><br />همچون شمس براي مولانا يا كه سرشت پير خواهي داشت . <br /><br />گاهي فكر مي كنم شايد هم عشق بود كه ما را از هم دور نگاه داشت <br /><br />كه رسالت عشق همواره رسانيدن نيست ... <br /><br />شايد مصلحت دوست در اين بود...كسي مي گفت كه عشق صداي فاصله هاست. <br /><br />سلام مرا به آن پاكي عشق نخستين برسان <br /><br />اي پيامبرخط خطي هاي نوجواني. <br /><br />كاش آن روز واپسين هم نمي ديدمت ...! كاش تو همان قديس مي ماندي. alikhosravani Tue, 15 Jul 2008 21:21:13 UT